Athene verwoest door aardbeving
Heeft moeder natuur er genoeg van?

Athene is vanochtend verwoest door de zwaarste aardbeving in de geschiedenis. Na metingen bleek het een sterkte te hebben van 12 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag onder de eeuwenoude Acropolis. De schoonheid van de historische plek is in één oogopslag veranderd in een slagveld bezaaid met verdriet.

Duizenden huizen zijn getroffen door de aardbeving, de schade is niet te overzien. Duizenden families zijn dakloos geworden. Er zijn nu al naar schatting twee miljoen doden, dit is bijna een kwart van de Griekse bevolking. Overlevenden rennen over straat uit wanhoop, angst of zijn op zoek naar familieleden.

De infrastructuur is geheel verwoest en de hulpdiensten staan machteloos. Het gebied is niet betreedbaar met de middelen die er nu aanwezig zijn. Met behulp van helikopters word er geprobeerd om de hulpdiensten naar de plek des onheil te brengen.
De Griekse premier heeft de noodstoestand uitgeroepen en vraagt hulp aan omringende landen voor het opsporen van overlevenden. Miljoenen mensen worden nog vermist en het dodental zal naar schatting nog behoorlijk stijgen.

Reeds zijn er enige zachte naschokken geweest in het rampgebied maar dat leidde tot geen paniek. Men gaf geen gehoor aan de bevingen, de staat verzocht haar burgers om binnen te blijven in hun huizen. Deze handeling werd fataal. Is de regering te kort geschoten? Heeft de staatsapparatuur wel efficiënt gewerkt? Allemaal vragen die misschien nooit beantwoord zullen worden aangezien iedere autoriteit die aansprakelijk gesteld zou kunnen worden, de vermoorde onschuld speelt.

Griekenland was en is een land dat vaak getroffen wordt door aardbevingen maar nooit zwaarder dan 8 op de schaal van Richter. Ook het eiland Kefallonia is na de Tweede Wereldoorlog door een zware aardbeving plat gegaan… In die donkere tijden hebben de mensen onder het puin moeten leven. Het herstel heeft – door armoe en gebrek aan middelen – zeer langzaam plaats gevonden en natuur en bevolking hebben geduldig moeten wachten. Nu gebeurt hetzelfde; de geschiedenis herhaalt zich.

Geschreven door: Andreas Pantelis, Amsterdam, Klas: Roze

Advertenties